św klara patronką do bierzmowania

Przedstawiamy listę najczęściej wybieranych imion żeńskich, czyli takich, które uważane są przez kandydatki do bierzmowania za najładniejsze. Agata – patronka zawodów związanych z ogniem (piekarzy, ludwisarzy, kominiarzy) i kobiet karmiących, oznacza „dobra”, „szlachetna”. Jest także patronką pielęgniarek. Jednak na liście znaleźć można też nietypowe imiona do bierzmowania. Są to np. Agapit, Akwilin, Brendan, Onufry czy Wawrzyniec. Każde z nich niesie za sobą inne przesłanie, gdyż za każdą z osób świętych stoi inna historia. Oto lista patronów bierzmowania, czyli męskich imion na bierzmowanie. A. OCPA Polska. Św. Klara urodziła się w 1193 r. lub w 1194 r.w szlacheckim rodzie Offreduccich. Jej ojciec miał na imię Favarone, matka Ortolana. Klara miała dwie siostry (Katarzyna i Beatrycze), które zostały później również zostały klaryskami. W domu rodzinnym otrzymała bardzo staranne wykształcenie. Odrzuciła propozycję Wiktoria jest także patronką miasta Łowicz i całej diecezji łowickiej; uroczystości ku jej czci obchodzone są 11 listopada, a jej wspomnienie w całym kościele katolickim przypada na 23 grudnia. W wizerunkach św. Wiktoria zazwyczaj pokazywana jest razem ze św. Anatolią. Natomiast w roku 1430 przeniesiono relikwie do Rzymu, umieszczając w kościele św. Tryfona, który później nazwano świątynią św. Augustyna. Św. Monika była i pozostaje patronką kościelnych stowarzyszeń matek oraz wdów. Ciekawostki o św. Monice. Dzięki wyjątkowej perswazji św. Moniki, jej mąż przed śmiercią przyjął chrzest. nonton film menjelang maghrib full movie lk21. Patronką, którą wybrałam i na której życiorysie chcę się wzorować jest św. Klara, ogłoszona w 1953 roku przez papieża Piusa XII patronką radia i telewizji. Święta Klara urodziła się w Asyżu w 1193 roku i była córką szlachcica. W wieku 18 lat podjęła bardzo odważną decyzję, pociągnięta ideałami, które głosił św. Franciszek z Asyżu, uciekła z pałacu swoich rodziców i udała się do Porcjunkuli. Tam spotkała św. Franciszka i jego współbraci oraz otrzymała habit i welon zakonny. Św. Franciszek obciął jej też bujne, piękne włosy. Jednym z decydujących momentów w życiu Klary było oddanie (poświęcenie) się Bogu, które nastąpiło przy ołtarzu Matki Bożej Anielskiej. Jednocześnie święta przyrzekła być, biorąc przykład z Jezusa Chrystusa, ubogą, posłuszną i dziecinną. Był to również moment powstania zakonu zwanego dziś „siostry klaryski”. Klara wiedziała, że w tak ważnym zadaniu dla ludzkości, jakim jest zbawienie, w równym stopniu rolę ogrywają kobiety i mężczyźni. W czasie pobytu w klasztorze przy kościele św. Damiana Klara walczyła o zachowanie jego tożsamości, rozmawiała w tej sprawie z papieżami, dzięki niej również zgłaszały się do zakonu kobiety z różnych klas społecznych (m. in. siostra Klary Katarzyna, po śmierci męża matka Klary). W postawie świętej nie zauważamy pogardy, ani naiwnego uwielbienia świata. Klara odznaczała się natomiast szacunkiem dla tego, co stworzył Bóg, całego kosmosu, a w nim człowieka. Była bardzo zdolną uczennicą, dbała o swoje prawa poprzez obronę własnej godności w granicach uznawanych nie przez ludzi lecz wyznaczanych wolą Boga. Przez całe życie okazywała się mężną niewiastą, miłą, wyrozumiałą, delikatną, ale zawsze zdecydowaną. Gdy stan zdrowia Franciszka, który posiadał stygmaty, pogorszył się, Klara opiekowała się nim u św. Damiana. Bardzo ciekawy jest fakt, że specjalnie na tę okoliczność zbudowano dla św. Franciszka celę w ogrodzie. To pokazuje, jak oboje byli blisko natury. W klasztorze św. Damiana Klara żyła 42 lata. Dużą część swojego życia spędziła chorując i cierpiąc. Do momentu odejścia służyła jako przełożona. Niedługo przed jej śmiercią została odwiedzona przez papieża Innocentego IV, który zatwierdził jej regułę, napisaną na wzór reguły św. Franciszka. Święta zmarła 11 sierpnia 1253 roku, a została kanonizowana w 1255 roku w Anagni. W bulli kanonizacyjnej ,papież nawiązując do śmierci Klary napisał: “Klara przed swym nawróceniem jasna, w nawróceniu jeszcze jaśniejsza, w życiu zamkniętym przejasna, najjaśniejsza po dokonaniu doczesnego życia! Zajaśniała bowiem w świecie, rozbłysła w zakonie, w domu jaśniała jak promyk, w klasztorze rozbłysła jak światło błyskawicy. Zajaśniała w życiu, promienieje po śmierci, zajaśniała na ziemi, sieje blaski w niebie! W prawdzie światło to pozostawało zamknięte wewnątrz murów klasztornych, ale wysyłało na zewnątrz swe jasne promienie, skupiało się w ciasnym klasztorze, a równocześnie rozsiewało się po szerokim świecie, trzymało się wnętrza a wypływało na zewnątrz. Klara żyła bowiem w ukryciu, ale życie jej stawało się jawne, Klara milczała, ale jej fama była głośna, Klara kryła się w celi, ale znaną była po miastach”. Papież Jan Paweł II zaznaczał, że odznaczała się łagodnością, pokorą, głębokim poczuciem Boga oraz oddania na służbę wszystkim. Św. Klara była w najwyższym stopniu kobietą modlitwy. Jej więź w modlitwie podtrzymywała Franciszka i jego towarzyszy, podobnie jak podtrzymuje nas dziś. Franciszek i Klara dają przykład życia w pokoju z Bogiem, z samym sobą, ze wszystkimi mężczyznami i kobietami na tym świecie. Są przykładem siły charakteru i miłości Boga oraz bliźniego. Wybrałam tę właśnie patronkę, ponieważ na początku jej imię wydało mi się bardzo ciekawe i był to krok, który pociągnął mnie do poznania jej historii życia. Czytając życiorys Klary, odnalazłam w nim wiele spokoju. Myślę, że jest to spowodowane faktem, że w tak wielkim stopniu ufała Bogu i chciała wypełniać Jego wolę. Wielką siłę czerpała z modlitwy. Mimo, iż była kobietą, charakteru mógł jej zazdrościć niejeden mężczyzna. Charakteryzowała się wielką siłą i determinacją, a jednocześnie miała w sobie mnóstwo wewnętrznego spokoju oraz miłości w stosunku do otaczającego ją świata, ludzi. Słowa jakimi ocenił ją papież w bulli kanonizacyjnej znakomicie odzwierciedlają tą postać, również uważam, że Klara miała w sobie dużo światła i potrafiła się nim dzielić. Postać ta była bardzo „bogata” charakterologicznie i duchowo, można powiedzieć że prowadziła w pewnym sensie pasjonujące a zarazem proste życie, chociaż wiele osób mogło tego nie zauważać lub nie rozumieć. Te wszystkie cechy Klary przekonały mnie, że chcę z licznej grupy świętych wybrać właśnie ją jako mojego patrona. Ponadto przekonał mnie fakt, iż Klara miała bardzo głęboką więź z św. Franciszkiem, uczyła się i czerpała z jego życia. Tych dwoje odnajdowało to co najcenniejsze w najdrobniejszych rzeczach, przyrodę traktowało jako język w którym Bóg przemawia do nas. Ja sama już od najmłodszych lat kochałam zwierzęta, zajmowałam się nimi i widziałam w tym głęboki sens. Zawsze lubiłam obserwować naturę i spędzać czas na zewnątrz. Nabierałam wtedy wiele siły, a obcowanie z naturą wykształcało mnie jako człowieka. Myślę, że mogę w tym aspekcie czerpać z filozofii Franciszka i Klary. Wzorując się na Franciszku, a przede wszystkim Klarze, chcę jako osoba rozwijająca się w wierze pracować nad trzema aspektami: dostrzegać piękno i dobro Boga we wszystkim co stworzył, przyrodzie, zwierzętach oraz ludziach. Chcę, aby dodawało mi to wewnętrznego „światła”, które sprawi że będę rozumieć ,co mnie otacza, ale też będę dzięki temu lepszym człowiekiem. Drugi aspekt to modlitwa, wzorując się na Klarze chciałabym więcej i bardziej gorliwie modlić się, ufać Bogu i starać się nawet w trudnych chwilach mocno wierzyć, że Bóg ma najlepsze z możliwych rozwiązań. Trzeci obszar to relacje z innymi, będę starać się, aby przykład Klary, jej postawa, życie i wszystko nad czym chcę pracować na jej wzorze sprawiało, że będę lepsza dla wszystkich stworzeń, ludzi i że dzięki temu w przyszłości odnajdę najwłaściwszą dla siebie drogę. Będę spełniać się w rodzinie, swoim zawodzie w pewnym sensie służąc innym. Jednocześnie chcę być silną, wartościową kobietą o naprawdę inspirującym charakterze. Mam nadzieję, że przemyślenia na temat św. Klary pozostaną dla mnie drogowskazem na długi czas. Przeczytaj także artykuł: Klara – znaczenie imienia, imieniny, imienniczki Imiona do bierzmowania to jeden z dylematów, przed którymi stają młodzi katolicy. Bierzmowanie, jeden z 7 sakramentów w Kościele Katolickim ma na celu umocnienie wiary i jeszcze silniejsze związanie naszego życia z Kościołem. Tradycja nadawania w trakcie tego sakramentu nowego imienia pochodzi z Biblii, a wybór imienia do bierzmowania jest sprawą bardzo istotną. Poniżej podpowiadamy, jakie imiona i dlaczego warto wziąć pod uwagę przed sakramentem Bierzmowania. Najważniejsze w poniższym artykule: Tradycja nadawania imion do bierzmowania nawiązuje do Nowego Testamenu opisującego dzieje Jezusa, który nadawał nowe imiona swoim uczniom. Lista imion do bierzmowania to nic innego jak lista świętych lub błogosławionych. Przeglądając katalog imion do bierzmowania warto wybrać imię świętego, którego uznajemy za wzór do naśladowania. Będzie on naszym patronem. Imienia do bierzmowania nie trzeba wybierać wówczas, jeśli imię nadane przy chrzcie to imię świętego. Imiona do bierzmowania – co symbolizują? Czym właściwie jest bierzmowanie? Zgodnie z Katechizmem Kościoła Katolickiego sakrament Bierzmowania wraz z Chrztem oraz Eucharystią tworzą Triadę Sakramentów Wtajemniczenia Chrześcijańskiego. Bierzmowanie jest więc dopełnieniem łaski otrzymanej w trakcie Chrztu Świętego, dlatego tak ważne jest by zostało ono przyjęte przez osobę wierzącą. Prawo kościelne (KKK 1285) mówi o tym, że przez sakrament bierzmowania osoby ochrzczone jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, otrzymując szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób jeszcze mocniej zobowiązani są, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do bronienia jej. W trakcie bierzmowania, osoba przyjmująca ten sakrament otrzymuje nowe, drugie lub trzecie imię, które sama sobie do bierzmowania i tradycja ich nadawania wywodzą się z Nowego Testamentu, gdzie Jezus często nadawał nowe imiona swoim uczniom, jak np. Szymonowi, który otrzymał imię Piotr. W związku z tym, imię do bierzmowania powinno być wybrane ze szczególną rozwagą. W świetle prawa kościelnego lista imion do bierzmowania obejmuje wszystkie imiona osób świętych lub błogosławionych, czyli po beatyfikacji lub kanonizacji przez Kościół Katolicki. Są to osoby, które są wzorcem osobowym nie tylko dla katolików, ale często również dla innych wyznań chrześcijańskich. W trakcie swojego życia święci wyznawali wartości, dzięki którym ich życie uznane zostało przez Watykan za święte lub też oddali swoje życie w imię Chrystusa. Dlatego też, zamiast wybierać imię z uwagi na jego oryginalność, warto zastanowić się, kim była osoba będąca patronem danego imienia. Powinniśmy wybrać imię takiej osoby, którą uznajemy dla siebie za wzór pod kątem wiary i która wyznawała wartości, którymi my również chcielibyśmy kierować się w życiu. Warto na to zwrócić uwagę, zwłaszcza że w trakcie przygotowań do sakramentu bierzmowania ksiądz może poprosić o uzasadnienie naszej decyzji, poprzez odwołanie się właśnie do dokonań lub życia patrona wybranego przez nas imienia. Najlepszym rozwiązaniem jest przejrzenie katalogu imion do bierzmowania, w którym zawarte są imiona patronów, wraz z krótkimi informacjami na temat patronażu imienia i ich życiorysu. Najpopularniejsze imiona do bierzmowania damskie Jeśli chodzi o imiona do bierzmowania dla dziewczyn największą popularnością wśród młodych katolików cieszą się: Agata (dobra, szlachetna) – święta Agata (dziewica, męczennica) jest patronką pielęgniarek, jej wstawiennictwa szukają też osoby chore na choroby piersi. Modlimy się do niej również w trakcie trzęsień ziemi. Urodzona na Sycylii, została umęczona w Katanii w 251 r. za brak zgody na małżeństwo z rzymskim senatorem. Wyróżniała się heroicznymi cnotami, a jej kult miał miejsce praktycznie natychmiast po jej śmierci. Zmarła w więzieniu po torturach, w trakcie których w całym mieście odczuwalne były wstrząsy. Jej imię widnieje w I Modlitwie Eucharystycznej w trakcie Mszy (czysta) – dziewica i męczennica, zmarła w wieku zaledwie 13 lat w wyniku krwawych prześladowań za cesarza Dioklecjana. Jedna z najświętszych męczenniczek rzymskich. O jej rękę rywalizowało wielu kandydatów, w tym rzymski szlachcic. Ona jednak twierdziła, że jej wybranek jest niewidoczny dla śmiertelników. Mężczyźni, chcąc złamać jej upór oskarżyli ją o to, że jest chrześcijanką. Nie ugięła się przed sądem, nie wzruszyło jej nawet widmo tortur, w związku z czym została odesłana do domu publicznego. Tam jednak żaden mężczyzna nie odważył się jej dotknąć oprócz jednego, który został nagle porażony ślepotą i zmarł w męczarniach. Po wyjściu z domu publicznego została skazana na ścięcie. Egzekucji poddała się ze szczęściem wymalowanym na twarzy. Pochowana przy Via Nomentana, gdzie za cesarza Konstantyna postawiono jej bazylikę, a jej imię do dzisiaj występuje w I Modlitwie (zmartwychwstała) – patronka tkaczy i cenzorów. Urodzona w połowie III wieku w Rzymie, wydana za mąż za bogatego poganina, który był dla niej niezwykle okrutny. Po jego śmierci pomagała uwięzionym chrześcijanom, w tym św. Chryzogonowi, któremu towarzyszyła aż do ostatnich chwil życia. Po jego egzekucji sama została uwięziona i po wielu torturach skazana na śmierć przez spalenie w 304 roku. Jej imię wymienia się w Kanonie (pełna łaski) – żona Joachima i matka Maryi, babcia Jezusa. Pochodziła z rodziny kapłańskiej, wspominana jest jedyne w apokryfach tj. Protoewangelia Jakuba i Księga Narodzenia Maryi. Długo pozostawała bezdzietna, dopiero gdy będący już w podeszłym wieku Joachim udał się na pustkowie przez 40 dni pościć i modlić się, anioł oznajmił mu że Anna urodzi dziecko, które będzie radością ziemi. Dlatego też Maryja została oddana na służbę do świątyni. Anna po śmierci Joachima prawdopodobnie wyszła jeszcze dwukrotnie za mąż i urodziła znane z Ewangelii Salome i Marię Kleofasową. Jej kult rozrastał się równolegle z kultem Matki Boskiej. Jest patronką matek, wdów, ubogich, kobiet rodzących, górników kopalni złota, piekarzy, żeglarzy, a także szkół chrześcijańskich. Razem ze św. Joachimem są patronami (błogosławiona) – Święta Beata przyszła na świat w chrześcijańskiej rodzinie hiszpańskiej w III wieku. Wraz z bratem i grupą młodych Chrześcijan udała się do Galii, a dokładnie do Sens. Cechowała ją szczególna pobożność, pełniła w gminie znaczącą funkcję. Zginęła śmiercią męczeńską wraz z bratem za rządów cesarza Aureliana. Na miejscu jej pochówku została wybudowana kaplica, a następnie jej relikwie przeniesiono do miasta, gdzie wybudowano kościół będący miejscem (dar Boży) – pierwsza i jedyna błogosławiona polska stygmatyczka. Ukryte stygmaty, bardzo bolesne, miała od młodzieńczych lat. Urodzona w 1347 r. na Żuławach Malborskich w rodzinie bogobojnych Holendrów. Matka często zabierała ją na pielgrzymki do miejsc odpustowych, stąd też od dziecka miłowała się w modlitwie i pokucie. Pragnęła wstąpić do zakonu, jednak za namową matki wyszła za mąż w wieku 16 lat. Małżeństwo nie przyniosło jej szczęścia. Stanowcza, sumienna, pracowita i nieustępliwa, z dziwięciorga dzieci ośmioro straciła w wyniku epidemii. Jej córka została benedyktynką. Za jej namową Dorota pielgrzymowała wraz z mężem do wielu sanktuariów, a po jego śmierci całkowicie oddała się modlitwie i działalności charytatywnej. Ostatecznie kazała się zamurować w celi przylegającej do prezbiterium katedry w Kwidzynie, przez okno podawano jej pokarm i Komunię Św. Przeżyła tak 14 miesięcy, w trakcie których ludzie często przychodzili do niej z prośbą o radę i modlitwę. Kult błogosławionej, który rozpoczął się zaraz po jej śmierci zatwierdził w 1976 roku papież Paweł (Bóg jej przysięgą) – jej ojcem był Piotr III, król Argonii. Imię otrzymała po ciotce, św. Elżbiecie Węgierskiej. Od dziecka otaczała ją atmosfera pobożności. Wydana w wieku 12 lat za swawolnego króla Portugalii Donizjusza, dalej oddawała się praktykom religijnym, a dzięki swojej cierpliwości i cnotliwości obyczajów nawróciła męża na drogę pobożności. Doznała wielu cierpień, jednak zawsze okazywała miłosierdzie i pomagała bliźnim. Po śmierci męża wstąpiła do zakonu klarysek. Przed śmiercią zdążyła jeszcze pogodzić walczących ze sobą swojego syna (króla Portugalii) i wnuka (króla Kastylii). Zmarła w 1336 (zwyciężająca w boju) – święta Jadwiga Śląska urodziła się na Bawarii w rodzinie książęcej. W wieku 12 lat została wydana za Henryka Brodatego, księcia wrocławskiego, z którym miała 5 dzieci. Po ich urodzeniu małżonkowie przez 30 lat żyli wstrzemięźliwie, złożywszy uroczyste śluby czystości. Pełna miłosierdzia dla wszystkich żebraków, chorych, więźniów. Wystawiona na wiele ciężkich prób i cierpień związanych z życiem jej dzieci. Jej mąż dostał się do niewoli Konrada Mazowieckiego i dopiero gdy Jadwiga pieszo i boso poszła z Wrocławia do Czerska i rzuciła się do nóg Konradowi, uzyskała uwolnienie męża. W końcu jeszcze spadł na Henryka grom klątwy za przywłaszczenie sobie dóbr kościelnych i umarł obciążony klątwą. Jej wiara pozostała jednak niewzruszona. Ostatnie lata spędziła w założonym przez siebie klasztorze cysterek w Trzebnicy, gdzie przeoryszą była jej córka Gertruda. Umarła w 1243 r., a już 24 lata później została kanonizowana. Jest patronką (Jahwe łaskawy) – św. Joanna d’Arc, jest patronką Francji. Urodziła się w 1412 roku, już jako mała dziewczyna podobno słyszała głosy św. Michała, św. Małgorzaty i św. Katarzyny. Najpierw zagadkowo, potem zaczęły wypowiadać się coraz konkretniej, aż nakazały jej udać się do króla Francji i pomóc mu odzyskać królestwo. Musiała przezwyciężyć opór dworu królewskiego i kleru, ale w końcu otrzymała małą armię na której czele zdobyła twierdzę Orlean. Potem odniosła szereg innych ważnych zwycięstw. W 1430 roku została sprzedana Anglikom. Wojska Karola VII nie pomogły jej, więc po wielu miesiącach więzienia postawiono ją przed trybunałem, gdzie wpadła w pułapkę i wypowiedziała kilka stwierdzeń przypominających herezje. Uznano ją za czarownicę i spalono na stosie 30 maja 1431 roku w wieku 19 lat. Po 30 latach została oczyszczona z win, a jej kanonizacja miała miejsce w 1920 (bez skazy) – Katarzyna Aleksandryjska to jedna z najpopularniejszych świętych. Patronuje żonom, dziewicom, garncarzom, grabarzom, piekarzom, młynarzom, szwaczkom i krawcowym, fryzjerom, adwokatom, jest patronką nauki. Podobno pochodziła z Aleksandrii, z królewskiego rodu. Miała wielu kandydatów na męża, jednak jako chrześcijanka złożyła śluby czystości. Za młodu umacniała w wierze prześladowanych przez cesarza chrześcijan, jego również próbując nawrócić na wiarę w Chrystusa. Była zmuszana do składania ofiary pogańskim bożkom jednak sprzeciwiła się temu. W efekcie została aresztowana i torturowana. Według legendy jej ciało aniołowie przenieśli do kościoła na górze Synaj, gdzie jej relikwie są przechowywane do dnia (z walecznego rodu) – urodzona w 1234 roku w węgierskiej rodzinie królewskiej, od dziecka przebywała na dworze w Ostrzychomiu. Była wychowywana bardzo religijnie, choć już w wieku 5 lat została zaręczona z księciem Bolesławem, który 4 lata później objął tron na Wawelu. Zdołała go nakłonić do zachowania dziewiczej czystości, dlatego otrzymał przydomek Wstydliwy. Została tercjarką III Zakonu Św. Franciszka. W otrzymanej od Bolesława Ziemi Sadeckiej założyła klasztor klarysek, gdzie po śmierci męża złożyła uroczystą profesję. Lud zapamiętał ją jako pobożną, czułą na ludzką biedę i miłosierną kobietę, dlatego po jej śmierci zaczął ją traktować jako orędowniczkę Bożą, a do jej grobu rozpoczęły się pielgrzymki. Beatyfikowana w 1690 roku przez papieża Aleksandra VIII, w 1999 kanonizowana przez Jana Pawła (jasna) – określana mianem duchowej siostry św. Franciszka, gdyż również pochodzi z Asyżu. Od dziecka oddana Bogu, pod wpływem rozmowy ze św. Franciszkiem postanowiła wstąpić do zakonu benedyktynek. Tam dołączyła do niej jej siostra Agnieszka. Potem zostały przeniesione do innego domu zakonnego, gdzie wstąpiła również jej matka z kilkoma szlachciankami i wspólnie utworzyły zakon klarysek, zwany II zakonem świętego Franciszka. Przez lata zakładała również inne klasztory, o surowym trybie życia, poszcząc i kierując się duchem ubóstwa. Klara nie dbała o żadne wartości materialne, nawet w kwestii prowadzenia własnego klasztoru. Gdy został on napadnięty przez armię Fryderyka II stanęła w oknie i z monstrancją rozpoczęła modlitwę do Boga. Żołnierze uciekli w popłochu zostawiając klasztor klarysek niezdobyty. Zmarła w 1253 (narodzona o wschodzie słońca) – pochodziła z Sycylii, poniosła śmierć męczeńską w 304 r. po torturach na tle religijnym. Podobno udała się do grobu św. Agaty prosząc o zdrowie dla matki, gdzie oprócz wysłuchania próśb usłyszała, że zginie jako męczennica. Złożyła śluby czystości i rozdała majątek ubogim, przez co jej zalotnik doniósł na nią, że jest chrześcijanką. Skazana na pobyt w domu publicznym oparła się oprawcom. Gdy próbowano ją spalić na stosie, ogień nie zrobił jej krzywdy. Zginęła dopiero w wyniku ciosu mieczem w wieku 23 lat. Jest wymieniana w kanonie (kobieta z Magdalii) – tak naprawdę Maria Magdalena, nazwana tak od nazwy swojego rodzinnego miasta w Galilei. Nawrócona przez Jezusa, towarzyszyła jemu oraz jego matce aż do jego śmierci. To jej pierwszej, przed apostołami, Jezus ukazał się po zmartwychwstaniu. Razem z Łazarzem po śmierci Jezusa wyruszyła w morze i dopłynęła aż do Marsylii. Święto Marii Magdaleny chrześcijanie wszystkich obrządków obchodzą 22 (ukochana w Bogu) – matka Jezusa, żona Józefa z Nazaretu, uznawana za jedną z głównych postaci w wierze wielu wyznań chrześcijańskich jak również w innych religiach np. w Islamie. Wymieniana jest w Modlitwie Eucharystycznej . Była córką Joachima i Anny, w wieku 3 lat przekazana na służbę do świątyni. Poczęła i urodziła syna pod wpływem Ducha Świętego. Po narodzinach Jezusa w Betlejem w przekazach biblijnych pojawia się sporadycznie. Kluczowe fragmenty to odnalezienie dwunastoletniego Jezusa w świątyni, wesele w Kanie Galilejskiej i moment ukrzyżowania. Po swojej śmierci również dostąpiła wniebowstąpienia. Tytułowana jest jako Matka Boża, Najświętsza Maryja Panna, Madonna, Matka Boska. Sformułowania te używane są głównie przez (gospodyni) – siostra Marii Magdaleny i Łazarza, mieszkała z nimi w Betanii. Byli przyjaciółmi Chrystusa. Uznawana za wyjątkową gospodynię, co podkreślane jest w ewangelii św. (kwiat róży) – pierwsza święta w obu Amerykach, urodziła się w Limie w 1586 roku. Imię Róża otrzymała przy bierzmowaniu. Zajmowała się hodowlą kwiatów już od młodego wieku po to, by pomóc rodzinie. Złożyła śluby dziewictwa i odmówiła zamążpójścia, a w wieku 2 lat została tercjarką dominikańską. Całkowicie oddała się pokutnym praktykom, poddając najcięższym umartwieniom, wzorując na św. Katarzynie ze Sieny. Zawsze niosła pomoc potrzebującym , szczególnie Indianom i niewolnikom. Uznawana jest za inicjatorkę wolontariatu ubogim w (wieniec) – urodzona na północy Włoch w biednej rodzinie, zarabiała pracując jako służąca. Kiedy była bardzo młoda jej ojciec został dominikaninem. Katechizmu nauczał ją stygmatyk Mateusz, który nazwał ją jego duchową spadkobierczynią. Od 7 roku życia doznawała wizji świętych, złożyła śluby ubóstwa i czystości. Otrzymała pierścień będący symbolem tych ślubów. Niedługo po śmierci zakonnika doznała jego objawienia i została obdarzona stygmatami. Wstąpiła do dominikanek, zakładając wspólnotę Sióstr Trzeciego Zakonu Dominikanek w Soncino. W swoich objawieniach doznawała różnych etapów męki Chrystusa, co potwierdzają zeznania 21 świadków. Podobno miała dar czytania w myślach i rozpoznawania ludzkich uczuć. Dokładnie przepowiedziała również datę swojej (kobieta z wyspy Tera) – urodzona w 1515 roku w Hiszpanii, osierocona w wieku 12 lat i umieszczona w klasztorze. Po powrocie do domu postanowiłą wstąpić do zakonu karmelitanek. Doznawała niezrozumiałych objawień duchowych, które powodowały u niej cierpienia. Dopiero po poznaniu jezuitów zrozumiała ich sens i podjęła wolę bożą polegającą na zreformowaniu rozluźnionej karności zakonnej. W ciągu 20 lat zbudowała 32 klasztory, w tym 15 męskich. Stworzyła wiele dzieł ascetycznych, a także swoją autobiografię. Należy do jednych z największych postaci w Kościele. W 1970 roku papież Paweł VI zaliczył ją do grona doktorów (młoda niedźwiedzica) – błogosławiona Urszula urodziła się w Austrii, w domu o bardzo katolickich tradycjach. Po latach jej rodzina wróciła do Polski i osiedliła się niedaleko Bochni. Opiekowała się biednymi, leczyła chorych i wstąpiła do zakonu urszulanek w Krakowie, gdzie po latach została przełożoną. Była inicjatorką zmian w konstytucjach zakonnych, podróżowała do Petersburga, Finlandii, Szwecji, w 1920 roku założyła zakon urszulanek szarych. Apostołowała także w Rzymie, gdzie zmarła w 1939 roku. Beatyfikowana przez Jana Pawła II w 1983 (święte oblicze) – pobożna niewiasta jerozolimska, która towarzyszyła Chrystusowi na Drodze Krzyżowej, podając mu chustę, nazywaną chustą Weroniki. Miała ona uleczyć cesarza Tyberiusza. Podobno wyszła za mąż we Francji za Zacheusza, miała towarzyszyć Marcjanowi w zaniesieniu relikwii Maryi Panny do Soulac, gdzie mieści się jej (zwycięstwo) – męczennica, poniosła śmierć na przełomie III i IV wieku. Była szlachetnie urodzoną rzymianką, która nie chciała wyjść za poganina. Razem z przyjaciółką Anatolią odrzuciły zaręczyny swoich zalotników, składając śluby czystości. Urażeni mężczyźni porwali kobiety i uwięzili je, a po bezowocnych namowach oskarżyli o chrześcijaństwo. Było to równoznaczne z wyrokiem śmierci, któremu Wiktoria poddała się bez oporu. Nie wiadomo jednak jak została zamordowana. Przedstawiana jest jako rzymska dziewica z palmą, sztandarem, mieczem lub ze smokami. Inne damskie imiona do bierzmowania – Święte imiona żeńskie Oprócz tych wcześniej wymienionych, istnieją oczywiście również inne imiona do bierzmowania dla dziewczyn. Oto nieco mniej popularne, ale wciąż warte uwagi imiona do bierzmowania żeńskie z opisem patronażu: Apolonia – patronka dentystów, stomatologów,Barbara – patronka górników, architektów, cieśli, żołnierzy, strażników i więźniów,Bernadeta – patronka pasterzy,Brygida – patronka pielgrzymów, pracujących na roli oraz dobrej śmierci,Cecylia – patronka niewidomych, śpiewaków, chórzystów, , muzyków i organistów,Daria – patronka sędziów,Eulalia – patronka żeglarzy,Faustyna – patronka Łodzi i Ziemi Świnickiej,Felicyta – patronka kobiet i matek,Filomena – patronka szczęśliwych narodzin dzieci, matek, ludzi interesu, tych którzy są w potrzebach finansowychFranciszka – patronka emigrantów,Genowefa – patronka dziewic, kobiet, pasterzy, rybaków, kapeluszników, rzemieślników,Helena – patronka wytwórców igieł, wytwórców gwoździ, kopalni,Hiacynta – patronką chorób ciała, chorych, jeńców, więźniów, ludzi wyśmiewanych ze względu na wiarę,Honorata – patronka handlarzy i kupców,Irena – patronka dziewcząt,Izabela – patronka chorych,Jolanta – patronka chrześcijańskich rodzin i matek,Julia – patronka dziewic, chorych i ubogich,Karolina – patronka osób molestowanych,Klotylda – patronka kobiet i notariuszy,Krystyna – patronka młynarzy,Lidia – patronka farbiarzy,Małgorzata – patronka ciężarnych, bezpłodnych kobiet i dobrej śmierci,Matylda – patronką fałszywie oskarżonych, rodzin wielodzietnych, wdów oraz rodziców, którym zmarły – patronka matek i wdów,Natalia – patronka rolników zbierających len,Otylia – patronka chorych na choroby uszu i gardła,Regina – patronka cieśli, stolarzy i pasterzy,Rozalia – patronka chroniąca od zarazy,Ryta – Patronka spraw trudnych, opiekunka dzieł charytatywnych,Sabina – patronka gospodyń domowych,Zdzisława – patronka młodych matek i małżeństw,Zyta – patronka ubogich dziewcząt i pomocy domowych. Męskie imiona do bierzmowania Jakie są najpopularniejsze męskie imiona na bierzmowanie i ich znaczenie? Święci patroni do bierzmowania najchętniej wybierani przez chłopców to: Albert (szlachetny) – brat Albert, urodzony w 1845 roku w Igłomi, jako 18-latek brał udział w powstaniu, gdzie stracił lewą nogę. Po powstaniu udał się na emigrację do Paryża i Monachium, po czym wrócił do Polski, stając się jednym z prekursorów polskiego impresjonizmu. W 1880 roku wstąpił do jezuitów jednak zrezygnował i po pewnym czasie zajął się tercjarstwem franciszkańskim. Pod groźbą zesłania na Sybir przeniósł się do Krakowa, gdzie wstąpił do zakonu franciszkańskiego. Za pieniądze ze sprzedaży swoich obrazów założył domy dla sierot, kalek, starców, przytułki dla ubogich, pomagał chorym i opłacał ich pobyty w szpitalu. Jego prace kontynuują założone przez niego zakony albertynów i albertynek. Zmarł w 1916 roku, w 1983 roku został beatyfikowany, a sześć lat później kanonizowany przez Jana Pawła (człowiek, który wie czego szuka) – pierwszy z powołanych dwunastu apostołów, brat św. Piotra. Pochodził z rodziny rybackiej nad jeziorem Galilejskim. Był uczniem Jana Chrzciciela a następnie poszedł za Jezusem. Po jego śmierci jako pierwszy głosił Ewangelię w Bizanjcum i innych miastach Azji Mniejszej. Skazany na śmierć męczeńską na krzyżu o kształcie litery X, nazywanym potem od jego imienia. Uznany za świętego zarówno w Kościele Katolickim jak i Prawosławnym. Jego imię wymieniane jest w modlitwie Eucharystycznej Kanonu (syn Tolmaja) – jeden z dwunastu apostołów, w Ewangelii św. Jana występuje pod imieniem Natanael. Wyróżniał się dobrym wykształceniem. Według apokryfu Męka Bartłomieja Apostoła głosił Ewangelię w Indiach, Arabii, Etopii oraz Armenii, gdzie nawrócił na chrześcijaństwo jej króla. Zginął śmiercią męczeńską, rozpięty na krzyżu głową w dół i żywcem obdarty ze skóry. Uznany za świętego zarówno w Kościele Katolickim jak i Prawosławnym. Jego imię wymieniane jest w modlitwie Eucharystycznej Kanonu (kochający konie) – kolejny z apostołów, podobnie jak święty Andrzej pochodził z Betsaidy i był uczniem Jana Chrzciciela. Nie są znane jego dalsze dzieje po śmierci Jezusa, jednak podobno miał głosić Ewangelię w Azji i tam zginąć jako męczennik za (pochodzący z Francji) – urodził się w Asyżu w 1182 roku. Odznaczał się wyjątkową wrażliwością, w czasie walk z Perugią dostał się do niewoli, co bardzo wpłynęło na jego zdrowie. To skłoniło go do zmiany życia. Został rycerzem i udał się na wojnę. W jej trakcie, w Spoletto miał sen, w którym objawił mu się Bóg. Pod jego wpływem powrócił do Asyżu i podjął decyzję o wytrwaniu w modlitwie i umartwieniu oraz niesieniu pomocy ubogim. Po raz kolejny miał widzenie, w którym Bóg kazał mu naprawić Kościół. Błędnie zrozumiał przesłanie, w wyniku czego został wydziedziczony. Po tym wydarzeniu rozpoczął misję odnowy zniszczonych kościołów. W 1209 roku założył zakon Braci Mniejszych, którzy oddawali się wędrownemu kaznodziejstwu. Byli zakonem żebraczym, nie przyjmowali też żadnych tytułów kościelnych. W trakcie swoich misji otrzymał od sułtana Egiptu żelazny list, dzięki któremu mógł udać się do Ziemi Świętej. W 1224 roku w Alvernii, w trakcie 40-dniowego postu otrzymał stygmaty. Jego wpływ na życie artystyczne i duchowe średniowiecza był ogromny. Umierając rozkrzyżował przebite stygmatami ręce. Już po dwóch latach od śmierci został kanonizowany przez Grzegorza (mądry/rozmodlony) – papież i doktor Kościoła. Już w wieku 34 lat został mianowany prefektem Rzymu. Po śmierci swojego ojca wybudował aż sześć klasztorów na Sycylii, a kolejny – klasztor benedyktynów założył w swoim domu po czym w 575 roku wstąpił do niego. Jednogłośnie został wybrany na papieża, a swoją działalnością zapewnił sobie przydomek Wielki. Dał początek Państwu Kościelnemu. Jest autorem wielu wartościowych dzieł, przede wszystkim homilii i listów. Ustalił też gregoriański porządek mszy. Zmarł w 604 (Bóg ochrania) – błogosławiony Jakub pochodził z diecezji krakowskiej. Był gorliwym franciszkaninem i oddanym misjonarzem Stowarzyszenia Braci Pielgrzymujących dla Chrystusa. Pod koniec XIV w. został arcybiskupem halickim. Żył skromnie, cały majątek przeznaczając na rzecz Kościoła. Dzięki niemu Kościół na Rusi wzmocnił się. Był ponadto doradcą Władysława Jagiełły. Papież Pius VI beatyfikował go pod koniec XVIII (z Boską chwałą) – apostoł, brat św. Jakuba. Był rybakiem, uczniem Jana Chrzciciela, a następnie Jezusa. Najbardziej przez niego umiłowany, powiernik wszystkich jego tajemnic, w tym tej o zdradzie Judasza. Jezus powierzył mu również opiekę nad Maryją. To on zdjął ciało Jezusa z krzyża i jako pierwszy rozpoznał zmartwychwstałego Chrystusa. Razem z Piotrem uzdrowili chromego, za co pojmano ich i nakazano więcej nie nauczać o Jezusie. Wobec sprzeciwu wtrącono ich do więzienia skąd uratował ich anioł. Przez kilka lat głosił Słowo Boże w Samarii, a następnie udał się do innych krajów wraz z Maryją. Autor Apokalipsy, zmarł w 104 roku w (niech się przyda Jahwe) – mąż Maryi i przybrany ojciec Jezusa. To jemu Anioł wyjaśnia tajemnicę i nakazuje ucieczkę do Egiptu. Pochodził z królewskiego rodu Dawida, był cieślą, sprawiedliwym i pracowitym człowiekiem. Bezwzględnie zawierzał Bogu. Jest patronem Kościoła. Marzec jest miesiącem czci świętego (ten co niesie Chrystusa) – wyróżniał się niezwykłą siłą, dlatego też postanowił oddać się na służbę królowi swojej krainy. Następnie oddał się szatanowi, a gdy zobaczył że ten boi się Chrystusa, to jemu postanowił służyć. Przyjął Chrzest i zamieszkał nad rzeką Jordan, w ramach pokuty przenosząc na swoich barkach pielgrzymów przez rzekę. Pewnej nocy usłyszał dziecko proszące go o pomoc. Kiedy wziął je na ramiona przytłoczył go wielki ciężar. Okazało się, że był to Jezus, który zapowiedział mu śmierć męczeńską. Jest patronem (urodzony o świcie) – towarzysz Pawła Apostoła w podróżach misyjnych. Choć nie należał do grona dwunastu apostołów jest autorem Ewangelii i Dziejów Apostolskich. Z zawodu był lekarzem, jego matka wynajęła pokój apostołom, których podglądał i uczył się od nich. Przyjął chrzest podczas podróży misyjnej św. Pawła po czym stał się jego najwierniejszym uczniem. Był podobno również autorem licznych ikon. Zmarł w Efezie lub w (związany z Bogiem) – urodziny około 317 roku. Służył w rzymskich legionach w Galii, u bram miasta Amiens podzielił się z żebrakiem swoim płaszczem. Następnej nocy w śnie miał zobaczyć Chrystusa okrytego tym płaszczem, mówiącego aniołom że to właśnie Marcin mu pomógł. Przyjął chrzest i wystąpił z wojska. Przez pewien czas był akolitą, następnie pustelnikiem, gromadząc wokół siebie ogrom uczniów. Założył z nimi potem klasztor. Był znany ze swojego cnotliwego życia, surowy dla siebie, ale dla innych bardzo wyrozumiały. W średniowieczu był jednym z najbardziej lubianych (związany z Marsem) – ewangelista, syn Marii, właścicielki domu w którym odbyła się Ostatnia Wieczerza. Uczeń świętego Piotra, razem z Barnabą towarzyszył św. Pawłowi w I podróży misyjnej. Założył gminę chrześcijańską w Aleksandrii i został tam pierwszym biskupem. Poniósł tam śmierć męczeńską. Jest patronem (szlachetnie urodzony) – pochodził z Anglii, w wieku 16 lat porwany przez irlandzkich piratów, gdzie 6 lat przebywał w niewoli. Uciekł do Francji gdzie pobierał nauki w szkołach misyjnych. Papież Celestyn I w 432 roku ustanowił go biskupem w Irlandii. Udało mu się zdobyć poparcie lokalnych władców, mianując ich biskupami i organizując w ich społecznościach porządek klasztorny. To on rozpowszechnił zwyczaj zwoływania na modlitwę przy pomocy dzwonu. Przez 40 lat głosił Ewangelię w Irlandii, dodatkowo modląc się i żyjąc w ascezie. Pod koniec jego życia nastąpił podbój Irlandii przez pogan, co jednak nie zaprzepaściło jego dzieła. Pozostawił po sobie kilka dzieł, Wyznania oraz List do chrześcijańskich poddanych tyrana Korotyna. Zmarł w Armagh w 461 roku. Dzień św. Patryka jest świętem religijno-narodowym obchodzonym przez Irlandczyków na całym świecie. Jego symbolem jest trójlistna koniczyna, symbol Trójcy Świętej, o której św. Patryk mówił na początku każdej swoje (drobny) – przed nawróceniem nosił imię Szaweł, urodził się w Tarsie, posiadając obywatelstwo rzymskie. Był faryzeuszem i zaciętym wrogiem Kościoła. Nawrócił się w 35 roku po tym jak objawił mu się Jezus. Odbył 3 podróże misyjne gorliwie głosząc Ewangelię. Po nawróceniu miał doznawać doświadczeń mistycznych. Aresztowany w Jerozolimie w 60 r., po dwóch latach został przewieziony do Rzymu, gdzie kilka lat przebywał w areszcie domowym. Po uwolnieniu odbył podróż do Hiszpanii i na Kretę, a w 67 roku po torturach został ścięty mieczem. Pozostawił po sobie 13 listów, stanowiących jeden z kanonów Pisma (skała) – rybak, żonaty, uczeń św. Jana Chrzciciela. Jezus nadał mu imię Piotr i to on jako pierwszy uznał go za Mesjasza. Usłyszał od Jezusa: “Ty jesteś Piotr, Skała, i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”. Był wybrańcem spośród Apostołów, świadkiem największych cudów. Po zmartwychwstaniu Jezusa pierwszy wszedł do pustego grobu. Uznawany za pierwszego papieża. Prowadził szeroką działalność misyjną, aż dotarł do Rzymu, gdzie założył gminę chrześcijańską. Za prześladowań Nerona aresztowany i ukrzyżowany głową w dół. To nad jego grobem w IV wieku zbudowano kościół na którego miejscu stoi Bazylika św. (Bóg wysłuchał) – najmniej znany z dwunastu apostołów, Ewangelia wspomina o nim tylko trzy razy. Głosił Ewangelię wraz ze św. Judą w całej Afryce Północnej. Mieli ponieść śmierć przez ukrzyżowanie w (podwajać) – jeden z dwunastu apostołów, nie było go podczas ukazania się apostołom zmartwychwstałego Chrystusa. Nie uwierzył ich opowieściom, dlatego Jezus ukazał się jeszcze raz i poprosił go, by włożył palce w miejsce ran. Wtedy miał wypowiedzieć słynne słowa „Pan mój i Bóg mój”. Uznawany za sceptyka, miał przeprowadzić ewangelizację Indii i Partów. Założył Kościół malabarski. Święty nie tylko Kościoła katolickiego, ale również luterańskiego, anglikańskiego, ormiańskiego, koptyjskiego, syryjskiego i prawosławnego. Jego imię wymienia się w Modlitwie Eucharystycznej Kanonu (ten, któremu walka sprawia radość) – patron Polski, biskup i męczennik. W Europie czczony pod imieniem Adalberta, gdyż takie imię przyjął w trakcie bierzmowania. W wieku 27 lat stał się biskupem Pragi, jednak po pięciu latach niepowodzeń papież pozwolił mu odejść ze służby i przyjąć habit benedyktyński. Po paru latach Czesi zażądali jednak, aby Wojciech powrócił na stolicę biskupią. Stosunki wewnętrzne w kraju nie poprawiły się jednak i gdy Wojciech sprzeciwił się zamordowaniu kobiety, został zmuszony do opuszczenia kraju. Dodatkowo doszczętnie spalono jego gród rodzinny i wymordowano jego braci wraz z rodzinami. Wojciech udał się do Włoch gdzie Otton III, zachęcił go do działalności misyjnej. W związku z tym wybrał się on do Polski, gdzie został życzliwie przyjęty przez Bolesława Chrobrego, który zaproponował mu funkcję pośrednika w polskich misjach dyplomatycznych. Ten jednak wołał pracować wśród pogan. W drodze do Gdańska, na terenie Prus napadł go tłum pogan, odcięto mu głowę i nabito ją na pal. Chrobry wykupił jego ciało i z honorami pochował je w Gnieźnie. Dwa lata później został kanonizowany. W 1000 roku, w trakcie pielgrzymki Ottona III do jego grobu oficjalnie stał się patronem Kościoła w Polsce, a metropolia gnieźnieńska została proklamowana. Wojciech jest także jednym z trzech głównych patronów Polski, a jego żywot przedstawiają ryciny na drzwiach gnieźnieńskich. Inne męskie imiona do bierzmowania – święte imiona męskie Oprócz tych wcześniej wymienionych, istnieją oczywiście również inne święte imiona męskie do bierzmowania. Oto nieco mniej popularne, ale wciąż warte uwagi imiona do bierzmowania dla chłopaka wraz z opisem patronażu: Adrian -patron strażników więziennych,Antoni – patron rzeczy zagubionych,Augustyn – patron teologów i drukarzy,Bazyli – patron zarządzających szpitalami,Benedykt – patron Europy,Błażej – patron od chorób gardła, zębów i krwotoków,Cezary – patron lekarzy,Cyprian – patron żeglarzy,Dominik – patron dzieci, młodzieży, ministrantów i ciężarnych,Edward – patron Anglii,Gabriel – patron filatelistów, dyplomatów, posłańców i pracowników poczty,Hubert – patron myśliwych, leśników i sportowców a także optyków,Jacek – patron Polski,Maciej – patron budowniczych, cieśli i cukierników,Michał – patron złotników i rytowników,Mikołaj – patron dzieci, panien na wydaniu, piekarzy, żeglarzy, mieszczan, ubogich, uczniów,Maksymilian – patron rodzin i honorowych dawców krwi,Mikołaj – patron dzieci, kupców i jeńców, także uczonych i podróżnych,Rafał – patron lekarzy, pielgrzymów, nauczycieli i wojskowych,Roman – patron tonących i psychicznie chorych,Stanisław – główny patron Polski,Stefan – patron kamieniarzy, murarzy i umierających dzieci,Walenty – patron zakochanych i pszczelarzy,Zenon – Patron Werony, żebraków. Wybierz najładniejsze imiona na bierzmowanie i podziel się z Nami swoją opinią w komentarzu. Imiona do bierzmowania w pytaniach i odpowiedziach 1. Po co imię do bierzmowania? Celem wyboru imienia do bierzmowania jest znalezienie patrona, który będzie nam towarzyszył w dalszym życiu. Choć patrona niejednokrotnie rodzice wybierają dziecku w trakcie Chrztu Świętego, przy sakramencie bierzmowania można samodzielnie wybrać świętego czy błogosławionego, którego postawa życiowa najbardziej nas zachwyciła. Oczywiście może być to ten sam patron, którego imię nosimy już od chrztu, ale można też wybrać sobie nowego patrona. 2. Czy imię do bierzmowania musi być święte? W świetle prawa kościelnego lista imion do bierzmowania obejmuje wszystkie imiona osób świętych lub błogosławionych, czyli po beatyfikacji lub kanonizacji przez Kościół Katolicki. Są to osoby, które są wzorcem osobowym nie tylko dla katolików, ale często również dla innych wyznań chrześcijańskich. 3. Czy trzeba brać imię do bierzmowania? Imienia nie trzeba wybierać, jeżeli imię nadane na chrzcie jest imieniem świętego lub świętej. Jeżeli jednak podczas chrztu nie otrzymaliśmy imienia świętego patrona, należy go sobie wybrać przy bierzmowaniu. Jakie imiona do bierzmowania można wybrać i czyi patroni się za nimi kryją? Jeśli masz problem z wyborem imienia na bierzmowanie, sprawdź listę imion świętych! do bierzmowania potrafią sprawić przystępującym do sakramentu wiele trudu, ale jednocześnie są całkiem przyjemną częścią przygotowań do uroczystości. Sakramentu tego udziela się tylko raz w życiu, dlatego imiona na bierzmowanie dla wielu stają się ważną kwestią, bo raz podjęta decyzja nie może być już zmieniona. Z uwagi na religijny charakter bierzmowania, w grę wchodzą tylko imiona świętych. Jest ich jednak spory wybór, ale warto też wiedzieć, czego patronami są święci noszący wybrane przez nas do bierzmowania imię. Sprawdźcie! Do czego w ogóle są potrzebne imiona do bierzmowania? Tradycja nadania nowych imion w trakcie przystępowania do sakramentu została zaczerpnięta z Pisma Świętego, które opisuje, jak często Jezus nadawał nowe imiona osobom stającym się Jego wybierać imiona do bierzmowania?Imiona na bierzmowanie nie mogą być zupełnie dowolne. Należy brać pod uwagę to, że bierzmowanie jest sakramentem ustanowionym przez Kościół, zatem dopuszczalne są tylko imiona świętych. Przed podjęciem decyzji warto więc zapoznać się z listą świętych, dowiedzieć się czegoś o nich, a także sprawdzić, czemu i komu ulega jednak wątpliwości, że istnieją pewne mody, jeśli chodzi o imiona do bierzmowania. Nie jest to tak widoczne, jak w przypadku imion nadawanych noworodkom, ale i tak spośród wielu imion do bierzmowania, wybór osób przystępujących do sakramentu często pada na te wiesz, jakie imię do bierzmowania wybrać? Przygotowaliśmy dla ciebie pokaźną listę imion damskich i do bierzmowania damskieAgata – patronka sztuki, artystów, kominiarzy, pielęgniarek Agnieszka – patronka dziewic, narzeczonych, dzieci, panien Anastazja – patronka cenzorów Anna – patronka matek, gospodyń domowych, wdów, stolarzy Apolonia – patronka dentystów Barbara – patronka górników, dobrej śmierci Blandyna – patronka pomocy domowych Cecylia – patronka muzyków Daria – patronka sędziów Elżbieta – patronka matek i żon Eulalia – patronka żeglarzy Felicyta – patronka kobiet Filomena – patronka zdających egzaminy Franciszka – patronka emigrantów Genowefa – patronka dziewic Gertruda – patronka podróżników, pielgrzymów Helena – patronka farbiarzy Hildegarda – patronka językoznawców Irena – patronka dziewcząt Jadwiga – patronka Polski i Śląska Joanna – patronka pracowników radia i telewizji Katarzyna – patronka chorych Kinga – patronka górników kopalni soli Klara – patronka radia i telewizji Klotylda – patronka notariuszy Krystyna – patronka młynarzy Kunegunda – patronka ciężarnych Lidia – patronka farbiarzy Łucja – patronka niewidomych Małgorzata – patronka bezpłodnych kobiet Maria – patronka młodzieży, aktorów Marta – patronka gospodyń domowych Monika – patronka wdów Otylia – patronka chorych na choroby gardła Paulina – patronka młynarzy Rozalia – patronka chorych na choroby zakaźne Róża – patronka kwiaciarek Rita – patronka spraw beznadziejnych Sabina – patronka gospodyń domowych Stefania – patronka poszukiwaczy skarbów Teresa – patronka Hiszpanii Urszula – patronka nauczycielek Weronika – patronka praczek Zdzisława – patronka młodych małżeństw Czy w Wielkanoc trzeba iść do kościoła? Sprawdź, kiedy są św... Imiona do bierzmowania męskieAdrian – patron strażników więziennych Alfons – patron adwokatów Andrzej – patron zakochanych Antoni – patron małżeństw Bartłomiej – patron rybaków Benedykt – patron architektów Bernard – patron alpinistów Błażej – patron lekarzy Bonawentura – patron dzieci Brendan – patron żeglarzy Brunon – patron obłąkanych Cyryl – patron Europy Damian – patron farmaceutów Dionizy – patron strzelców Dominik – patron ministrantów Dyzma – patron złodziei Eustachy – patron myśliwych Fabian – patron garncarzy Filip – patron cukierników Florian – patron strażaków Franciszek – patron pisarzy Gabriel – patron kleryków Grzegorz – patron uczniów, studentów Henryk – patron drwali Hipolit – patron personelu więziennego Hubert – patron myśliwych Ignacy – patron dzieci Izydor – patron informatyków Jakub – patron szpitali Jan – patron aptekarzy Jerzy – patron żołnierzy Joachim – patron małżeństwa Józef – patron więźniów Kajetan – patron bankowców Kamil – patron chorych Klaudiusz – patron rzeźbiarzy Korneliusz – patron chorych na grypę Krzysztof – patron kierowcówLeon – patron muzyków Ludwik – patron fryzjerów Łukasz – patron chirurgów Maciej – patron cukierników Maksymilian – patron abstynentów Marcin – patron krawców Marek – patron prawników Michał – patron radiologów Mikołaj – patron gorzelników Nikodem – patron grabarzy Onufry – patron pielgrzymów Pankracy – patron dzieci Patryk – patron fryzjerów Paweł – patron teologów Piotr – patron rybaków Rafał – patron lekarzy Robert – patron katechetów Sebastian – patron inwalidów wojennych Seweryn – patron właścicieli winnic Stanisław – patron Polski Szczepan – patron tkaczy Szymon – patron beznadziejnych przypadków Tomasz – patron szkół Tymon – patron rzeźbiarzy Urban – patron ogrodników Walenty – patron epileptyków Wawrzyniec – patron szklarzy Wit – patron głuchoniemych Wojciech – patron Polski Zenon – patron żebraków Jakie imię na bierzmowanie?Polecane ofertyMateriały promocyjne partnera Hierarchia artykułów Sakramenty 11137 Czytań 14 maja 2015 roku w kościele p/w św. Michała Archanioła w Grodkowie bp Paweł Stobrawa – biskup pomocniczy naszej diecezji udzielił Sakramentu Bierzmowania młodzieży klas III gimnazjum z dekanatu grodkowskiego. Z naszej parafii sakrament bierzmowania przyjęli:Jankowice Wielkie: Badurowicz Kamil św. Krzysztof Wybrałem św. Krzysztofa, aby święty swoim wstawiennictwem prowadził mnie poprzez moje życie. Warto mieć przy sobie opiekuna o nadludzkiej mocy. Fraczyk Karolina św. Daria Św. Daria będzie moim patronem bierzmowania, ponieważ jest symbolem wytrwałości i pewności swoich przekonań. Św. Daria nawróciła wielu pogan, i poniosła męczeńska śmierć (wraz z mężem) w imię Boga. Dzisiaj w świecie gdzie rządzi opłacalność, ciężko wyszukiwać ludzi idących na przekór. Można się od niej nauczyć odwagi i nieustępliwości oraz wierności Bogu. Kudź Dawid św. Piotr Wybrałem na patrona bierzmowanie świętego Piotra dlatego że jest to świety godzien naśladowania. Uwierzył Chrystusowi bez granic. Chciałbym tak uwierzyć Chrystusowi, jak św. Piotr. Łuniewska Sara św. Lucja Św. Łucja jest patronką niewidomych, chorych dzieci, skruszonych prostytutek, chłopów, szklarzy, siodlarzy, krawców, szwaczek, tkaczy, wytwórców noży, wytwórców lamp, wytwórców świec, woźniców, tapicerów, woźnych, odźwiernych, portierów, notariuszy, pisarzy, adwokatów, służących i domokrążców; wzywana w przypadkach chorób oczu, bólu gardła, zakażeń, krwotoku i biegunki. Potrafiła wyzbyć się wartości materialnych. Była wierna Bogu. Ufała Mu. Wszystkie jej wartości chciałabym naśladować. Początek Gabriela św. Oliwia Św. Oliwia według legendy żyła w IX lub X wieku w Palermo na Sycylii i była chrześcijanką. Kiedy miała 13 lat i była piękną dziewczyną, Sycylię najechali Saraceni. Pojmana przez nich Oliwia została przewieziona do Tunisu, gdzie dokonywała cudów i nawróciła wielu muzułmanów na chrześcijaństwo. Jej porywacze bojąc się jej mocy, wywiedli ją do lasu, gdzie porzucili na pastwę dzikich bestii. Tam natknęło się na nią kilku myśliwych. Wzięli ją do siebie jako niewolnicę, ale Oliwia wszystkich nawróciła na wiarę. Zirytowany namiestnik Tunisu zezwolił na aresztowanie Oliwii, torturowanie i ścięcie jej głowy. W chwili śmierci jej dusza uleciała do nieba w postaci gołąbka. Św. Oliwia jest wzorem wierności Bogu. Potrafiła go naśladować w życiu. Chciałabym być taką uczennicą Chrystusa, jak św. Oliwia. Zawiła Dominik św. Hubert Wybrałem imię Hubert ponieważ lubię jeździć konno, kocham las i przyrodę oraz sport, a św. Hubert jest między innymi patronem leśników, jeźdźców i sportowców. Poza tym chciałbym być tak posłuszny Panu Bogu jak Cichocka Małgorzata św. Klara Wybrałam właśnie to imię, ponieważ patronka o tym imieniu była osobą bardzo wierzącą, miała nadzieję, że nawróci swoje siostry do wiary w Boga. Udało jej się. Gdy nie mogła pomóc osobą cierpiącym modliła się za nich do Boga. Zawsze trwała w wierze. Nie poddawała się nawet, kiedy torturowano ją. Bardzo zafascynuje mnie życie tej patronki. Chciałabym być taka pokorną i oddaną wżyciu dla Boga i innych ludzi. Laszkiewicz Emilia św. Rita Jest to dla mnie szczególne imię, ponieważ osoba, która je nosiła jest patronką spraw trudnych i beznadziejnych. Czuję, że modlitwa do niej przynosi pozytywne skutki. Zawsze była dla mnie opiekunką, więc chcę pokazać swój szacunek do niej poprzez przyjęcie takiego imienia. Narbutowicz Monika św. Magdalena Wybrałam Ją na swego patrona ponieważ fascynuje mnie w niej jej wiara i miłość do Jezusa. Jest godna zaufania, bo Pan jej zaufał, dał jej możliwość jako pierwszej oznajmić zmartwychwstanie i potem dodawać odwagi uczniom. Była wytrwała bo pomimo trudnej drogi jaką widziała w Jezusie na krzyż, była do końca. Chciałabym być tak jak ona odważną, wytrwałą, pełną miłości i zaufania kobietą. Marysia775 Święta Lidia, również Lidia z Tiatyry lub Filippi (ur. w Tiatyrze w Azji Mniejszej, zm. pod koniec I wieku w Filippi) – postać biblijna wspominana w Dziejach Apostolskich, uczennica św. Pawła, pierwsza mieszkanka Europy nawrócona i ochrzczona w wierze chrześcijańskiej, święta Kościoła katolickiego i ewangelickiego. 1 votes Thanks 0

św klara patronką do bierzmowania